Wauw, life is really great!!

Zo.. alweer een tijdje geleden. Nou ja, het voelt alsof ik gister nog in Guayaquil was. Wat gaat de tijd hard, en wat is er veel gebeurd.. Gelukkig vertellen foto’s een hele hoop, en hebben jullie zo een beetje met me mee kunnen reizen.

Vanuit Guayaquil zijn we eerst naar Cali gevlogen. Daar hebben we de mensen bezocht die we in Montañita hebben ontmoet. Het voelde een beetje als een soort vakantie voordat we de grote wereld echt in gingen. We vonden het doodeng.

Het valt gelukkig allemaal mee. Wat een heerlijk iets is dat reizen toch. Ik heb de smaak goed te pakken, en ben van plan om nog veel meer te gaan zien. Het is zo bijzonder om in een andere cultuur te leven. Ik was me er ook nooit echt van bewust dat wij voor andere culturen ook een andere cultuur zijn (snap je het nog?). Mede dankzij deze website: http://stuffdutchpeoplelike.com/ (dit moet je lezen, hi-la-ri-sch) ben ik toch tot de conclusie gekomen dat we een cultuur apart zijn. Heerlijk, en ik mis het..

De eerste ervaring van de ‘echte wereld’ hebben we in Lima mogen ervaren. Ik weet niet zo goed wat ik over Lima moet vertellen. Het was er lekker warm, ze hadden een strand (waar je overigens geen plaats mocht nemen en ook niet kon zwemmen.. Dankzij de surfers). We zijn eigenlijk niet uit het gebied (Miraflores) geweest waar ons hotel was. Nou ja, afgezien van de citytour dan.

Na Lima zijn we doorgebust naar Cusco. Een heerlijk oud stadje (nou ja, dat ‘je’ kan er wel af) met heerlijk eten, gezellige mensen maar veel kou. Wat waren we zielig die week, voor het eerst in de kou.

Vanuit Cusco zijn we met een omweg via Sacred Valley naar MachuPicchu gereisd. Ik weet niet of jullie de 7 wereldwonderen uit jullie hoofd kennen, maar MachuPicchu staat op de 4e plaats. Het is een oud Inca dorp, alleen de weg er naar toe was al super geweldig prachtig.

Nadat we een geweldig weekend/midweekje naar MachuPicchu overleefd hadden, zijn we weer gestrand in Cusco. Gewoon om lekker uit te rusten. Terwijl ik lekker zielig koud, heimwee achtig, chagrijnig achter mijn laptop geschuild zat, kwam Marlon na een wandeling door het koude Cusco terug met geweldig nieuws. Nieuws dat niet op een beter moment kon komen, en nieuws dat me deed springen en bijna huilen van blijdschap:

‘Er is een Nederlands restaurant!!! In deze straat!!!! En het is goedkoop!!! En ze hebben Hutspot!!!’ Aldus Marlon.

Oh, wat was ik blij! Ik ben gaan dansen, springen. Al m’n emoties gingen alle kanten op (mama kan zich dat vast wel voorstellen). De eigenaar van ons hostal heeft zich ziek gelachen, dus ook zij was blij met ons Hollands restaurant.. Zoals sommige van jullie op m’n Facebook wel hebben gelezen, het was het meest vieze verschrikkelijke Hollandse eten dat ik ooit heb gehad (dat was niet heel gek, Hollands eten dat bereid was door Peruanen, die hebben de feeling niet). Mijn avond kon niet meer stuk, heerlijke kaassoufflés, bitterballen en een pannenkoek met stroop!

Vanaf Cusco zijn we doorgereisd naar Arequipa. Ook een heel leuk stad(je). Vanaf Arequipa hebben we een 3daagse trail geboekt door het colca gebergte. Wat een super super ervaring was dit! De Colca gebergte is heel afgelegen, de mensen die daar wonen moeten 3x per week een enorm zware toch afleggen om hun boodschappen (het meeste voor de toeristen) te doen. Auto’s rijden er niet (onmogelijk), alles doen ze met de benenwagen en ezels. En geloof me, dat is echt niet makkelijk! Ik ben een paar keer bijna gevallen (wat wil je, met converse een gebergte beklimmen), en af en toe zag ik het echt even niet meer zitten.

Maar het was echt super! We liepen, plukten vruchten van de bomen, liepen en plukten meer vruchten. Het leven kon even niet beter.. Wat een geluk voelden we daar met z’n allen. We hebben geluncht in een klein dorpje, waar we ook ons eigen kamertje kregen. Daarna zijn we naar het huis van onze gids geweest om ons vervolgens rond te laten leiden door haar zus. Wat is het tof om te zien hoe mensen in de bergen leven.En wat was het tof dat wij deze gids hadden! Ze was super, wij waren de enige die dit hebben gedaan.

S’avonds lekker om 9uur naar bed. Het is s’avond s zo koud (nou ja, het zal 10-15 graden zijn, maar koud is het!) dat we maar naar bed gaan. In het dorpje was –afgezien van de keuken en de eetzaal buiten- geen elektriciteit.

De volgende dag hebben we een heerlijk ‘rustig’ dagje gehad. We hebben 3uur gewandeld naar het volgende dorpje, genaamd oase. En wat was dat lekker zeg! Daar zijn we opnieuw lekker verwend en hebben we heerlijk bij het zwembad kunnen chillen. De laastse dag was het zwaarst. 3uur lang, stijl bergop. Ik heb even getwijfeld om voor 5 euro een ezel te huren. Dat heb ik uiteindelijk maar niet gedaan, en wat was het het allemaal waard. SUPER! Als een soort van prijs hebben we lekker mogen relaxen in thermale baden.

Na Arequipa en deze geweldige ervaring zijn we doorgegaan naar Puno. Daar kwamen we iemand tegen van de colca trail, en samen met hem en Marlon heb ik de beste pizza ooit gegeten! Wat het gevolg was: 3 dagen dezelfde heerlijke pizza. De 2e dag vonden Marlon en ik dat we het nog wel een keer verdiend hadden, na een slechte tour naar het Titikakameer. Daarna vonden we dat we deze geweldige pizza tent moesten delen met iedereen die het maar wilde weten.De laatste dag in Peru hebben we afgesloten met een pool, coctails en karaoke. Wat vervelend toch..

De volgende ochtend gingen we dus naar Bolivia. Waar ik nu ben, samen met Marlon natuurlijk. Op de grens hebben we nog een meisje uit Duitsland opgepikt, en zij reist nu ook gezellig ‘een stukje’ met ons mee.

We zijn nu in La Paz, wat de vrede betekent. Heel dubbel, de eerste dag dat we hier waren hebben we niks van die vrede gemerkt. Ze waren aan het protesteren, met dynamiet en vuurwerk. Nou ja, het leek allemaal wat enger dan dat het allemaal is. Onze eerste ervaring in de stad van de vrede waren harde knallen, schreeuwende mensen, en politie met ME spulletjes. We hebben heel verstandig aan iemand gevraagd of het gevaarlijk was, waarop hij ‘ja natuurlijk is het gevaarlijk’ antwoordde.

Uiteindelijk viel het allemaal wel mee hoor. Het was alleen even eng omdat het de eerste dag was. Al hebben we de eerste dag heel La Paz gezien, om in het centrum te komen –die 4 blokken verderop is-. Toen we daar eenmaal waren en lekker aan het inkopen waren, zagen we het plein voor onze winkel helemaal volstromen met de protesterende mensen. Toen was ik hem wel even aan het scheiten. Maar wat ik al zei, het valt allemaal erg mee. Ze gebruiken helemaal geen geweld, het is een heel vredig protest, het lijkt alleen op het eerste gezicht wat meer. Ze gebruiken dynamiet alleen op lege plekken, waarschuwen iedereen daar omheen en knallen pas als de hele kust veilig is. Af en toe zien we nu nog kleine groepjes aan het protesteren, maar het is allemaal weer rustig.

Wat we begrepen hebben is dat het dokters, studenten die voor dokter studeren en mijnwerkers waren. Waarom weten we niet, en we vinden de mijnwerkers er ook niet helemaal tussen passen.

Wat ook zo gek is, is dat je overal bekenden ziet. In Puno zagen we iemand die we hebben ontmoet van de colca trail. In Puno hebben we Nederlanders ontmoet die we weer tegenkwamen in Bolivia.

Ook in Puno hebben we een Belg en Australier ontmoet, waarvan we de Australiër weer tegenkwamen op de grensovergang van Bolivia.

Wat het meest gekke was, dat we Reina en Fleur tegenkwamen! Zegt jullie vast niks, maar Reina en Fleur zijn 2 meisjes uit Nederland (1 zelfs uit Ede), die via dezelfde organisatie vrijwilligerswerk hebben gedaan in Bolivia. We hebben elkaar ontmoet op het straatkinderenweekend, 1 week voordat zij vertrokken, en 2 weken voordat wij vertrokken. We hebben het er toen al over gehad om wat te gaan drinken, maar dat is er eigenlijk nooit zo van gekomen. Marlon en ik moesten toevallig even geld pinnen voor een super gave tour die we zaterdag gaan doen. Ik zag 2 blonde koppies, en dacht(zoals Marlon en ik altijd proberen te raden) dat zijn Hollanders! Ze draaiden zich om en ik bedacht me, ‘Het zijn bekende Hollanders’! Super gaaf. Morgen gaan we gezellig wat drinken..

Vandaag is Freya (het Duitse meisje) jarig, en dat gaan we vanavond lekker vieren in de stad van de Vrede met de Australiër en misschien nog een ander meisje uit Engeland, die hier nu ook is maar die we in Cusco hebben ontmoet, kleine reiswereld toch.

Tot horens maar weer!

4 reacties | Reageer

Het begin van het begin van het einde..

Tja, hier zit ik dan. Een beetje met een gek gevoel, maar ook met een tevreden gevoel. Ik kan zeggen dat ik tevreden ben met wat ik hier heb meegemaakt en heb geleerd. Morgen ga ik beginnen aan een nieuw avontuur.. Een ervaring die vele willen meemaken, een ervaring die vele thuis ongerust maken, maar ook een ervaring die ik niet meer zou vergeten en absoluut niet zou willen missen.

Deze week is toch wel de beste geweest van allemaal. Dat kan ik zeggen omdat ik wat families heb bezocht in Nigeria, een van de sloppenwijken van Guayaquil. Ik heb eindelijk kunnen zien hoe de armen leven.. -en mijn kindjes die ik al bijna 4 maanden les geef/begeleid-.

Wat is dat gek zeg, onwerkelijk en onbegrijpelijk! Ik vond het  net een film, zo onwerkelijk hoe mensen kunnen leven. En ik weet dat waar ik ben geweest nog niet eens de meest armen zijn. 

Ik heb een gezin toegewezen gekregen, en daar heb ik wat spulletjes voor gekocht voor school. De scholen zijn hier gratis, dus alle kindjes kunnen in principe naar school.. Het probleem echter is dat de kindjes allemaal een hele waslijst krijgen wat ze moeten kopen voordat ze naar school mogen. Dat is bijvoorbeeld een uniform van $50-, en schoenen van ongeveer $20-,.. Dat is onbetaalbaar voor velen, vooral als ze meerdere kinderen hebben...  Maar dat is nog niet eens het enige, op de waslijst staat bijvoorbeeld ook schoonmaakmiddel, 4 rollen wc-papier, tandpasta en zulke dingen. Ik denk dat er wel 100 dingen op de lijst staat wat de gezinnen allemaal moeten aanschaffen.

Vandaar dat niet alle kindjes naar school kunnen, ze hebben het geld gewoon niet. Zo gek hoe dat hier werkt. 

Ik heb in ieder geval 1 gezin kunnen helpen met haar kindje. Ik heb geld gegeven voor een uniform, en nieuwe schoenen, tandpasta en wat schoolspullen. Stiekem heb ik er ook wat extra's bij gedaan: nagellak, onderbroekjes en nog wat troepjes. 

Zonder jullie sponsors had ik het niet gekund.. Ik heb veel kunnen kopen voor vele kindjes hier. Oa. nieuwe kleren, schoolspullen en gewoon simpele uitstapjes zoals naar de dierentuin of een ijsje kopen, of af en toe 1 dollar toesteken.. DANKJULLIEWEL!!!!

Verder... Morgen vliegen we naar Colombia voor 1 week. We gaan vanuit daar naar Lima om via Cusco naar Machu Pichu te reizen. Verder hebben we niks gepland, maar daar hebben we genoeg tijd voor! 

Bedankt voor jullie lieve berichtjes, mailtjes en smsjes. Echt fijn! 

Groetjes uit (het nu nog) Guayaquil 

6 reacties | Reageer

aftellen

Zo, weer even een update van mij!

Een tijd geleden, en er is veel gebeurt in die tijd! Na een maand werken in Centro Don Bosco, is de vacancional voorbij. Vet jammer, ik vond het echt super leuk om daar te werken.. Puur om de kindjes daar. Ik had een klein klasje van ongeveer 6 tot 8 personen en het waren echte schatjes! Ik had echt een band met ze, en het is gek om te weten dat ik ze niet meer terug ga zien..

Verder zijn Leonie en Gerjan van Don Bosco Amsterdam, SAMEN (de stichting waarmee ik weg ben) langsgeweest. Ze zijn de groepsreis van volgend jaar aan het plannen. Vet grappig en gek om ineens 2 heerlijk nuchtere Nederlanders te verwelkomen in je ‘huis’. Ze hebben lekkere Hollandse snoepjes, chocolade en natuurlijk stroopwafels meegenomen. Alles is natuurlijk al op haha. Het is gek hoe snel je went aan nieuw gezelschap, voor we het wisten was het alweer voorbij en moesten we afscheid nemen. Ook best gek..

Carnaval hebben we hier natuurlijk ook uitgebreid gevierd.. In Ambato, een stadje 6 uur verwijderd van Guayaquil. De weg daar naar toe was prachtig! Tussen de bergen en valleien. Soms ook super eng, af en toe heb ik wel een kruisje geslagen. Vooral ook omdat op de heenweg onze bus kapot was. Het leek wel alsof de band van de bus knapte, elke keer weer opnieuw. En als we naar buiten keken zagen we na elke klap zwarte rook uit de bus komen. Ik was echt heel bang en zag allerlei fisco's voor me. Bijvoorbeeld dat de band zou knappen, de bus uit de bocht zou vliegen en wij in de vallei terecht zouden komen. Zulke gekke dingen. 

Gelukkig leven we nog, en hebben we mogen genieten van de fiesta de las frutas y flores (feest van het fruit en van de bloemen).  Ambato staat bekend om carnaval omdat ze prachtige optochten hebben met wagens van fruit en bloemen. Verder vieren ze het op de straten met muziek en spuitbussen waar schuim uit komt. Het maakt niet uit of je iemand kent, iedereen spuit op elkaar. Erg gezellig dus. 

De sfeer daar was erg gezellig. En het feesten ging door en door. Na 2u stopte de muziek en wij wilden eigenlijk nog niet naar bed. Dus zijn we gaan lopen en vonden we een auto met harde muziek (het is hier heel normaal dat autos gigantische boxen achterin de auto hebben waarmee ze een disco nabootsen). We zijn gaan dansen op de muziek van die auto, en na een paar minuten waren er vet veel mensen aan het meedoen!

Na carnaval ging het werk natuurlijk gewoon weer door. Heerlijk om weer met de kindjes te zijn, babbelen over van alles en nog wat en als de strenge doctora langskwam allemaal schijnheilig aan het werk haha. Ik leerde ze Nederlands en hun leerde mij spaans, en ik heb serieus veel spaans van ze kunnen leren. Hun hebben alleen al 2 weken gedaan om m'n achternaam uit te kunnen spreken haha. Maar leuk was het.

Na de vacacional zijn we met de animadores naar het strand gegaan voor het weekend. Heel gezellig! De paters hebben een huis daar, en dat is echt 10 meter van het strand verwijderd. Wat was dat toch genieten, ik kon daar best wat langer blijven.

Nu zijn we weer terug, en deze week hebben we eigenlijk alleen maar les, cursus en vergaderingen. Die zijn vanaf vandaag voorbij, en morgen gaan we lekker naar een of ander zwembad, 2 uur hier vandaan. Dus dat beloofd wat!

Aankomend weekend ga ik naar Puerto Lopez, en naar de Islas de los pobres (Eilanden van de armen). De eilanden worden vergeleken met de Galapago's eilanden, alleen zijn ze een $1000-, goedkoper haha. Dus dat beloofd mooi te worden!

Ja, het aftellen is ook begonnen. Dat is best wel eng. Ik heb m'n plekje hier aardig gevonden, spaans gaat goed en nu ga ik alweer. Maar ik heb heeeel veel zin om te reizen, al weten we nog steeds niet precies wat we gaan doen. Ons plan voor nu is : 29 maart tot 5 april in Cali, Colombia. 5 April tot ? in Lima en daarna reizen we door naar Machu Pichu. Nog maar 2 weken hier dus... Spannend hoor.

Oh ja, voordat ik het vergeet. Ik heb al aardig wat sponsorgeld kunnen gebruiken! Ik heb kleren kunnen kopen voor een paar kindjes. 1 kindje heeft altijd kapotte en te grote kleren aan, amper schoenen en altijd vies. Hij was super blij met z'n nieuwe kleren! Ook ben ik naar de dierentuin geweest met 5 kindjes, dat was ook leuk voor ze natuurlijk!  SUPER BEDANKT IEDEREEN!!

Tot snel maar weer!  

3 reacties | Reageer

Quito y lluvia

Zo, na weer veel meegemaakt te hebben weer een update.. Vanmorgen ben ik na 2 dagen Quito teruggekomen in Quayaquil !  Quito is een hele leuke en andere stad dan Quayaquil, en erg gezellig! Het was daar wel een stuk kouder als Quayaquil, we hebben rondgelopen met 2 truien over elkaar en we hadden bijna handschoenen gekocht. Voor jullie misschien gek voor te stellen, het was daar 18 graden, maar het voelt echt super koud hahah.. 

In Quito hebben we de Mitad del Mundo bezocht (Het midden van de aarde). Heel gek om voor te stellen dat je gewoon op het midden van de aarde staat. We hebben natuurlijk heel veel foto`s gemaakt van dit bijzondere plekje! 

De vakantie is nu begonnen in Ecuador, dus we hebben nu een heel ander rooster. Ik werk nu tijdelijk op Centro Don Bosco, in de stad. Een hele belevenis om daar te komen! Het regent heel veel in Quayas en de straten staan bijna elke dag helemaal blank. Voordat we naar CDB gaan moeten we eerst andere vrijwilligers afzetten in Nigeria, midden in een sloppenwijk. Daar staan de straten al helemaal blank! En soms zie je dat het water in de huizen staat.. Er zijn in Guayaquil doden gevallen in zulke wijken, omdat het hier zo veel regent. Wij hebben er in de Casa zelf gelukkig geen last van..

Verder is het hier allemaal best normaal aan het worden, behalve dan dat ik 2 weken gelegen de getuige was van het voorbereiden en het slachten van het vette varken van Casa Don Bosco.. Best gek om te zien.. Ik heb niet het slachten zelf gezien, maar het ervoor en erna wel..

En 1 van mijn lieve katjes is vermoord. Ik zat in de eetzaal en ik hoorde een hond en een katje rare geluiden maken. Bleek dat een van de honden een van de katjes had beetgegrepen. Ik schrok en probeerde het katje te vangen maar de hond was te snel en rende weg met het katje in zijn mond. Ik ben het katje gaan zoeken en ik vond het half dood in een hoekje. Een van de vrijwillgers heeft het moeten helpen. Dus nu zorg ik voor maar 1 katje en het is al een echt prinsje.  Ik ga moet hem nu weggeven, en omdat ik hem moet beschermen voor de hond slaapt hij snacht´s bij ons in de douche.

En wat nog gekker is, ik zit hier nog maar 5.5 weken!!!! Het gaat super snel, en ik kan niet wachten om te reizen!

4 reacties | Reageer

Hola!

Hola!

Het is alweer een tijdje geleden, en waarschijnlijk zal het volgende verhaal ook weer even duren. Er is namelijk steeds minder om over te schrijven. Dat heeft verschillende redenen, 1. we zijn hier al bijna helemaal gewend, er valt dus niet meer veel te schrijven. 2. we zijn nu echt aan het werk, dus hebben niet zo veel tijd meer om te schrijven en 3. het is lang niet altijd even positief, dus we willen ook niet altijd schrijven.

We hebben het hier natuurlijk wel heeeeel erg naar onze zin! Maar moeilijke momenten zitten er altijd tussen. We hebben bijvoorbeeld lang niet altijd wat te doen, en ik zit ook met het taalprobleem.  Het is raar om te werken, maar niet veel te doen hebben. Zijn we niet echt gewend van thuis. Maar al met al gaat het goed, we zijn geaclimatiseerd en voelen ons thuis. 

Tja, moeilijk... Wat moet ik schrijven? We zijn weer op vakantie geweest! Met onze vrienden uit Colombia zijn we 5 dagen naar Salina's geweest! Heerlijk, Salina's zelf was niet zo veel aan, het was geen hoogseizoen. Maar het strand en goed gezelschap maakt het allemaal goed.  

Verder zijn we voor het eerst naar het strand geweest vlakbij Guayaquil. Oo, wat was dat gek! We kwamen daar, en ik kan het eigenlijk niet echt uitleggen maar wat was het gek. Iedereen lag hutje mutje op elkaar (ja, nog meer als in NL of Spanje), kun je voorstellen?. En het is ook wel gek om daar te liggen als een blanke, we hebben een paar keer de vraag gekregen of er foto's van ons gemaakt mochten worden. Natuurlijk niet! Niet dat nee zeggen helpt, ze doen het toch wel. En als je boos wordt dan lachen ze je recht in je gezicht uit. Niet echt prettig dus. Maaaarrr al met al, genieten!

We gaan nu ook steeds meer dingen met z'n 2en doen. Eerst wilden we dat niet echt, omdat we ons niet veilig voelden. Nu voelen we ons soms te veilig, daar moeten we ook voor oppassen.

Over ongeveer 1 maand gaat de school waar ik werk verhuizen naar een van de arme wijken in Guayaquil. Wel spannend, het is nou niet echt een van de veiligste wijken om rond te lopen. Vooral als blonde gringa. Haha, maar mijn baas zal altijd met me meereizen, hij heeft al gezegd dat ik niet alleen daar heen mag. En dat ga ik ook zeker niet doen. Gister ben ik weer even naar de school geweest, en elke keer kijk ik m'n ogen uit onderweg. Dat mensen kunnen wonen in die omstandigheden! De wegen zijn hartstikke stijl, en het is een en al modder. Het is levensgevaarlijk om af te dalen, maar toch lopen er bejaarden op en af alsof het een eitje is. 

Op de terugweg hoorde ik een gek geluid, maar schonk er geen aandacht aan. Mijn baas keek waar het vandaan kwam en trok een gek gezicht. Daardoor keek ik ook waar het vandaan kwam, en ik zag een puppy met beentjes die in rare posities lagen, ogen die rood waren van het bloed, en verdere details zal ik besparen. Het beestje was dood aan het gaan, hij zag er mishandeld uit... Zo zielig, ik zal dat afschuwelijke beeld niet snel vergeten.

Tja.. verder is er niet zo veel gebeurd. De kindjes hebben nu vakantie, geen school dus. Vrijdag gaan ze naar huis, en dan krijgen we een ander rooster. Wat het precies is weet ik niet. Dat is altijd maar afwachten hier haha.

De katjes beginnen irritant te worden haha, ze glippen elke keer naar binnen en poepen dan op m'n bed. Ben ik altijd erg blij mee :-). En ze zitten altijd op ons venster, en die poepen ze vervolgens ook onder. Heeeeel fijn. Hahah, verder blijven ze schattig.

Bedankt voor alle sponsoren! Ik ben er super blij meeee :-)

Oh ja: Ik zet de meeste foto's op Facebook! Dat is sneller 

Saludos de Kimberly 

4 reacties | Reageer

Mama gato

Hola! Comó estas? 

In het regenachtige Guayaquil gaat het goed! Ik ben nu echt aan het weer (big yay).. Eindelijk, we hebben precies 1 maand stilgezeten en losse dingen aangepakt, maar nu heb ik vaste taken :-). Ik werd helemaal lui en chagerijnig van het stilzitten. Ik heb nu een eigen klasje en een 'baas'. Ik weet nog niet precies wat het allemaal inhoudt, want ik werk nu nog maar 2 dagen maar tot nu toe ben ik al naar een school in een arme wijk geweest, en naar een andere etappe van Proyecto Salesiano Guayaquil (ons project). S'middags help ik met huiswerk met de kindjes, of geef ik ze les. Vandaag heb ik bijvoorbeeld een kindje de letter S geleerd. Super leuk! Ook wel lastig want hij was de hele tijd aan het vechten en weglopen, hoe ben je streng in een andere taal? Haha, uiteindelijk is het gelukt en heeft hij 2uur zitten blokken op de letter S! En hij was er super trots op, en ik natuurlijk ook.

Vorige week, -net na de vakantie- zijn er 2 kittens bijgekomen op Casa Don Bosco. Een heel gedoe, want ik ben nu een soort moeder voor ze. Ze lopen me altijd achterna, om gek van te worden haha. Maar ook wel leuk.

Een van de jongens heeft die kittens meegenomen in de vakantie. We kwamen er pas achter dat hij deze kittens had meegenomen op de 2e schooldag. We vonden 1 kitten en die hebben we eten gegeven en een plekje om te slapen. Iedereen vertelt hier dat onze (3) honden vorig jaar een dikke vette kat hebben vermoord. Zo ik was natuurlijk hartstikke bang en natuurlijk boos op de jongen (ook al weet ik nu nog steeds niet precies welke jongen ze heeft meegenomen).

De volgende dag was de kitten weer weg. Ik heb overal gezocht, maar kon niks vinden. Niemand wist (zogenaamd) waar de kitten was. Die dag daarna heb ik ze eindelijk gevonden, en kwam ik er ook achter dat het er 2 waren. De jongens hadden de kittens in een piepklein kluisje verstopt, zonder eten, water of bewegingsruimte. De kittens waren er niet goed aan toe, 1 was mank en de ander had al 3/4 dagen geen eten/drinken gehad en was dus half dood. Vet zielig. Ik heb ze eten en drinken gegeven en heb een hokje voor ze opgezocht. De kitten die er slecht aan toe was wilde niet eten of drinken, hij was veel te bang. Vet zielig.

Ik heb de kittens toen in een heel groot hok gestopt, met vlees en water. Daarna heb ik de 2 jongens die voor de kittens 'zorgden' streng toegesproken (op m'n beste spaans). Na een uur kwam een van de jongens me in paniek ophalen, 1 kitten was ontsnapt (de kitten die er slecht aan toe was). Dus uiteindelijk moesten de kittens weer in het kluisje. Ik was er zeer op tegen, maar ik wilde ze ook niet nu al naar buiten laten omdat ze er zo slecht aan toe waren.

Uiteindelijk is de kitten terug gekomen, en helemaal opgeknapt. Dus nu zorg ik voor 2 kleine baby poesjes. Ze zijn allebei vet lief, maar ook erg stalkerig haha. Volgens mij zien ze me echt als een mama, overal waar ik loop, lopen zij ook. Ze staan de hele dag voor mijn deur als Marlon of ik naar binnen gaan, proberen ze ook altijd mee te gaan (mag niet), snachts miauwen en proberen ze naar binnen te komen (heeeeeel irritant natuurlijk). Die kitten die zo bang was wilt nu juist altijd met mensen zijn, heel leuk om te zien. Ik verwen ze wel krijg ik overal te horen, ik heb kattenvoer gekocht terwijl alle honden hier gewoon rijst krijgen haha. Volgende week laat ik ze wennen aan rijst, maar ik ben er bang voor want ze zijn nu al hartstikke verwend. Maar dat mag wel, na alles wat ze meegemaakt hebben.

EN, we hebben ons eerste echte ecuadoriaans feestje meegemaakt! Bij iemand thuis! Wel gek, we waren bij iemand die best rijk/normaal is, maar haar huis was super klein. Voordat we bij haar thuis kwamen, moesten we ons identificeren omdat deze huizen beveiligd zijn. Overal staan grote hekken, en als je er in wilt moet je je dus kunnen identificeren. Zo gek. Ik had dus ook een groot huis verwacht, maar de woonkamer was nog niet zo groot als mijn slaapkamer.. Daar moesten we met z'n 10/20 in. Maar het ging! Ze hebben hier een gekke volgorde van feesten. Eerst zuipen en dansen, daarna avond eten. Om 12u, soms iets later, is het feestje voorbij. Taart krijg je pas aan het eind, niet zoals in NL aan het begin. Het is erg leuk om hier te dansen, niemand kijkt gek en iedereen gaat los.  

Verder ga ik morgen weer op vakantie (jeej), naar Salina's. We gaan met onze nieuwe vrienden uit Colombia, en Marlon en ik. Beloofd leuk te worden :-)

Ik vind het super leuk om berichtjes te krijgen van iedereen thuis, ga zo door! :-) 

Un beso de Kimberly 

7 reacties | Reageer

Feliz año!

Hallo allemaal! Feliz año! (Gelukkig Nieuwjaar!)

Ik hoop dat jullie allemaal een fijne jaarwisseling gehad hebben! Marlon en ik in ieder geval wel !

We zijn naar Montañita geweest, een klein hippie dorpje op ongeveer 3 uur rijden van Guayaquil. Het was er super! Wel een domper om weer terug te komen in ons hok in Guayaquil.. We hebben namelijk een nieuwe kamer (hok) gekregen. Eerst sliepen we in het huis van de Padre's. In verband met privacy hebben we moeten verhuizen naar een kamer zonder spiegel, ramen die niet open kunnen en een ijskoude douche.. MAAR het bed slaapt heerlijk, dus alles is het waard..

We hebben een super tijd gehad in Montañita! We hebben er leuke mensen leren kennen. Ze komen uit Colombia en waren op reis. Het klikt zo goed, dat we ze gaan bezoeken als we naar Colombia gaan. Ook komen ze naar Guayaquil over 2weken, dus dat wordt ook super gezellig!

Oud en nieuw was niet heel spannend. Eigenlijk bijna hetzelfde als in Nederland, alleen met veel minder vuurwerk. En ze hadden overal vuurtjes waar ze leuke (cartoon) poppen in verbranden. In dat vuurtje gooiden ze ook vuurwerk en mensen sprongen er overheen. Gekkenwerk aangezien iedereen door elkaar sprong en niet uitkeek of er iemand vanaf de andere kant zou komen.

Verder ben ik erg geschrokken hoeveel kinderen aan het werk zijn. Bij ons heet het kinderarbeid, hier is het normaal. In Guayaquil, maar net zo goed in een velig toeristisch hippie dorpje als Montañita.. Je ziet bijvoorbeeld kindjes bedelen, kunstjes doen, snoepjes (en/of wiet) verkopen en nog veel meer. In Montañita was er 1 jongen van ongeveer 13 jaar die de hele dag in de hete zon liep om snoepjes te verkopen. In Guayaquil word je er bijna altijd mee geconfronteerd als je de straat op gaat, het is overal.

Waar ik nog meer van geschrokken ben is hoe mensen gebruik maken van het feit dat iemand een beperking/handicap heeft. Laatst zag ik bijvoorbeeld een verstandelijk/lichamelijk beperkte jongen in een rolstoel langs de snelweg. Zijn vader liep er achter om te bedelen! Super gevaarlijk want iedereen rijdt hier als gekken. Ook zag ik laatst een spastisch, zwaar beperkte (gehandicapte) man in het centrum. Hij lag in een bed!! te spartelen en zijn eigen ding te doen terwijl iemand anders geld aan het bedelen was. Zo gek om dat op straat tegen te komen.

Verder is hier het regenseizoen begonnen, dat betekend veel hitte en s'avonds lekkere regen om af te koelen. Het enige nadeel is de grote sprinkhanen die je kleren opeten.. Er is in Ecuador een sprinkhanenplaag aan de gang. Super eng, groot en vies zijn ze! De eerste nacht in Montañita is het begonnen en in Guayaquil komen ze nu. Heel fijn dat ze meereizen (not). Ik heb de eerste nacht in Montañita niet geslapen omdat ze overal op sprongen, ik heb ze zelfs op m'n lichaam gehad. Echt super eng, achteraf wel grappig haha. Het waren er een stuk of 10/20 die onze kamer aan het terroriseren waren. En vooral mij, want Marlon sliep lekker overal doorheen.

De andere nachten vielen wel mee omdat we gif hebben gebruikt, maar het waren er VEEL. Elke dag op het balkon zag je wel een stuk of 30/50 dode sprinkhanen.

Verder hebben we nog een grote domper te horen gekregen. Deze week zouden we eindelijk gaan werken. Nu blijkt dat het volgende week wordt. We werden echt lui van het niks doen, en nu doen we weer een hele week niks. Daar heb ik het wel even moeilijk mee gehad, ik word gek van het niks doen. Al kan ik wel lekker veel spaans leren.

Tja, deze week dan maar lekker veel skypen! Ik zal wel even mailen om af te spreken :-). Helaas kan het alleen maar in het weekend, omdat we geen internet in ons 'hok' hebben. Overdag moeten we werken.. en het tijdsverschil is te groot helaas..

Un beso de Kimberly

PS: Foto's komen vanavond (voor jullie nacht) 

7 reacties | Reageer

Feliz navidad!

Hallo allemaal! 

We zijn nu precies een week op het project. De andere hygiene, geen structuur, hitte,  lieve en leuke chico's, een krakkemikkig bed, geen vrijheid en het voelen als een lopende attractie begint te wennen..

Ik weet niet eens wat ik moet opschrijven....

Maar ik doe het toch :

Hoe is gauayaquil? Stel je voor; Een drukke, chaotische en stinkende stad waar iedereen door elkaar rijdt, en toetert om wat voor een rede dan ook. Als cringo kun je hier  niet alleen over straat lopen, vooral niet hier in de buurt. We zijn er achter gekomen dat ons project midden in de ghetto ligt.. We zijn vandaag voor het eerst met z'n tweetjes naar de supermarkt om de hoek gegaan, maar dit voelde toch wel een beetje eng. Als het s'avonds donker is moeten we midden op de snelweg lopen, omdat de stoep te gevaarlijk is.. Dat is allemaal wel gek, vooral omdat we in NL wel anders gewend zijn.  Ook zijn we hier een wandelende attractie, als een van de weinige blanken.. Vorige week was ik gewoon aan het werk en toen kwam er een vrouw bij me staan, sloeg haar arm om me heen en haar amiga maakte snel een foto. Ook op straat kunnen mensen je super lang aanstaren, ahja het begint al te wennen.

Elke keer als we met de auto weg gaan, voelt als een avontuur.. Je ziet zoveel om je heen.. ze rijden (volgens mij) allemaal zo hard als ze willen, iedereen toetert, bussen stoppen overal (de deuren staan hierom ook altijd open, soms -als je geluk hebt- staat er ook nog een man in de deurpost, terwijl de bus 100 rijdt.) Mensen steken de snelweg over en de autos + busjes vallen bijna uit elkaar. Het is grappig om het contrast te zien tussen NL en Ecuador, in NL is alles praktisch nieuw, en in Ecuador zie je dingen die wij in NL allang niet meer zouden gebruiken.. Wat zijn we toch eigenlijk verwend..

Vorige week zaterdag zijn we voor het eerst 'uit' geweest. Ik zet het tussen haakjes omdat we om 7u al weg gingen en om 12u moesten we weer thuis zijn ivm. veiligheid. We gingen met 4 Oostenrijkse vrijwilligers die ook voor Don Bosco werken. Hun zijn al een tijdje in Guayaquil en kennen het hier al. Wij als echte Nederlanders hebben veel vragen gesteld over wat veilig is en niet , en op dat moment stopt er een auto en stappen de Oostenrijkers in............ Wij hadden echt zoiets "wat is dit'? En vroegen ook of het veilig was, het antwoord was dat het niet zo veilig is maar dat het niet uit maakte.... Ik wilde toen eigenlijk niet instappen, maaarjaaa ik ben hier niet alleen om met straatkindjes te werken, ik wil ook avontuur hebben. Dus ik ben ingestapt, en zoals je kunt lezen ben ik veilig weer thuisgekomen.

Het uitgaan was leuk, vooral salsa. We zijn naar Las Penas geweest, dat is een hele grote trap, met daar tussen allemaal leuke tentjes en eettentjes..

Verder.... De jongens zijn super ! Ze zijn heel lief tegen ons. Ze zijn geestelijk een stuk ouder dan de kindjes in NL. Je merkt dat ze hard zijn geworden  van de straat. Ze vechten bijvoorbeeld om  elkaar wat sterker te maken, maar ook bijvoorbeeld om een stukje speelgoed (dat hier overigens niet veel voorsteld vergeleken met NL, vaak zijn het oude poppetjes of half versleten knuffeltjes, bijzonder om te zien dat ze zich zo kunnen vermaken!). Als ze vechten kun je niet veel doen, de andere straat jongens doen er wat aan. We mogen het niet doen, omdat we dan de groepsdynamica verstoren.

Soms is dat echt lastig, er is hier een jongen en die is best kwestbaar, hij kan niet rennen omdat zijn tenen aan elkaar gegroeid zijn op de straat. Hij heeft zijn schoenen zo lang achter elkaar aangehad dat ze zo zijn gegroeid. Nu moeten we ze beetje bij beetje uit elkaar halen. Maar hij loopt daarom een beetje gek, en kan niet rennen. Hij is super lief, maar wordt gepest door sommige jochies. We kunnen dan niet voor hem opkomen omdat hij anders buiten de groep gaat vallen. Dan gaan ze hem alleen maar harder pesten, en hij zou er misbruik van maken. Dit vind ik heel moeilijk, vooral om het aan te zien. Gelukkig gaat het niet TE ver, het is anders dan het pesten in NL, niet zo gemeen..

Tja, verder gaat het wel goed.. Het eten is veel rijst, dat is minder. Dus ik eet vaak de hele dag broodjes, snoepjes en papayas. 

Ik merk nu al dat het moelijk wordt om te schrijven over wat ik meemaak, het is veelal hetzelfde en het wordt nu al 'gewoon' voor ons.

Volgende week hebben we trouwens vakantie! De 27ste tot de 2de van januari gaan we op vakantie, ergens in Ecuador. We hebben alleen nog niet besloten waar..

Feliz Navidad!

Fijne kerstdagen en alvast een gelukkig nieuwjaar!                                     

8 reacties | Reageer

Volgende pagina »